Zittend in de tuinkas van het Singer-museum keek ik uit over de tuin die bij het museum hoort. Terwijl de wind de bloemen aaide, liet ik de indrukken op mij inwerken van mijn bezoek aan de tentoonstelling “Wij zijn natuur – wat ik nog zeggen wil”.
Ik had die ochtend in stilte langs schilderijen vol natuur gelopen. In een andere ruimte bracht ‘mijn bewegen’ de kunstdoeken van stofpapier ‘in beweging’.
Op de achtergrond hoorde ik prachtige teksten die ik zou willen vangen. En op schermen zag ik hoe diep onder de oppervlakte van de aarde een wereld aan levendigheid leeft. Het mycelium, het schimmelnetwerk, dat het leven door de aardlagen heen verbindt. Fascinerend mooi.
Het boek ‘Wij zijn natuur’, dat ter gelegenheid van de tentoonstelling is uitgegeven, vind ik een parel. Zowel qua kleur, als lay-out van de inhoud en het voelbare papier.
Van ‘iets vinden’ naar ‘verbinden’
De tentoonstelling is geïnitieerd door prinses Irene. Je weet wel, degene die met bomen praat en jaren geleden door velen belachelijk werd gemaakt.
Ik denk: wat een ongelooflijke dappere vrouw. Zij die het aandurft, met haar koninklijke achtergrond, om ervoor uit te komen te communiceren met de natuur om haar heen. En ons bewust wil maken dat het er niet om gaat om iets te vinden van de natuur, maar dat we ons opnieuw leren verbinden met die natuur. Want wij zijn zelf onderdeel van de natuur.
Niet ‘weten’ maar ‘voelen’
In de tuinkas stond een schaal met kaartjes met verschillende vragen. Ik pakte er een willekeurig kaartje uit. De vraag was:
Wat is het eerste natuurbeeld dat bij je opkomt?
Omschrijf je verhaal.
En direct was daar het beeld van ‘mijn’ boompje. In een stukje tuin bij mijn ouderlijk huis, ergens achteraf in de natuur. Als meisje van een jaar of vijf lag ik graag in het gras bij mijn kleine bloesemboompje, omringd door een ligusterheggetje. Mijn plekje: veilig en vredig waar ik in mijn eigen wereldje was. Waar ik me verbonden voelde zonder te weten met wat.
En tot op de dag van vandaag draag ik dat ‘plekje’ met mij mee en is dat gevoel van verbondenheid in mij gaan wonen. Een gevoel wat er altijd is.
Je hebt het niet aan de rivier gevraagd!
Al mijmerend kwam er een fragment uit een film bij mij op. Ik weet niet meer welke. Volgens mij is het uit de film ‘Out of Africa’.
Daar was een stamhoofd woest op een westerling die daar een koffieplantage begon. Waarom was het stamhoofd zo woest? Hij riep de westerling toe: “Je hebt het niet aan de rivier gevraagd!”.
Deze emotie en die ene zin maakt zoveel duidelijk!
De vraag
Als je inzicht gaat rijpen is daar altijd weer die vraag: Wat doe je ermee wanneer het je begint te dagen? Wanneer ga jij het gesprek aan met de natuur om jou heen?
Ik wens je verrassende inzichten toe. En hopelijk heb je het lef om je ervaringen te delen met anderen. Net als prinses Irene 😉.