We zaten met z’n drieën tussen de middag een broodje te eten. Lekker ongezond, want het was tenslotte vakantie. Merel van 6 en Thijs van 9 waren een dagje bij mij op mijn ‘zomerverblijf’. Een woonboerderij waar ik deze zomer oppas op twee bokjes, een hangbuikzwijntje, een loopeend en twee honden, met plenty ruimte om het huis. Voor kinderen een waar paradijs (trouwens voor mij ook 😉).
De broodjes waren zo lekker dat ze wel een gebedje waard waren. Ik vroeg aan ze of ze tussen de middag op school eerst bidden voordat ze hun broodtrommeltje open doen.
Allebei knikten ze hevig ja en beaamden dat met volle mond. Maar Thijs voegde eraan toe: ‘Maar ik bid niet met de juf, maar ik doe het zelf.’
Dat werd interessant en ik vroeg aan hem: ‘O ja? Hoe doe je dat dan?’.
“Nou pasgeleden vroeg ik aan God of ik niet nat zou worden met voetballen op school. Maar het regende die middag heel hard en ik werd helemaal nat. Ik denk dat God er even niet was en me daarom niet heeft gehoord.”
’t Ja, dat heb je soms. Ik kon dat beamen, want die ervaring hebben we allemaal wel eens meegemaakt in ons leven toch.
Maar ons gesprekje was nog niet afgelopen. Want hij vervolgde: ‘Weet je, ik geloof wel in God, maar ik denk niet dat ie bestaat.’.
Leerzame lunch
Wel, dat werd een doordenkertje voor mij die middag. Het had een uitspraak van Johan Cruijff kunnen zijn die niet alleen als voetballer bekend was, maar ook om zijn vaak onnavolgbare uitspraken.
Zou voetballen en cryptisch taalgebruik dan toch iets met elkaar te maken hebben?
Wat ik mij weer bewust werd door dit negen-jarig jongetje is:
- Dat je in iets kan geloven wat niet bestaat maar waarvan je wel voelt dat er iets is.
- Begrijpen dat geloven iets anders is dan denken vanuit je mind.
- Dat je je eigen vragen durft te stellen en niet braaf de ander volgt.
Zo zie je maar. Openstaan voor onverwachte situaties kan je mooie leermomenten opleveren.
Ik wens je zo af en toe ook een onverwacht leerzame lunch toe in verrassend gezelschap 😉.